«Eg elskar nynorsk!», sa guten!

Det er lett at samtalar om nynorsk handlar om kva som står på spel, kva som må forsvarast, og kva som kan gå tapt dersom me ikkje passar på. Etter Potetfestivalen på Bryne i helga sit eg att med ei heilt anna kjensle, nemleg takksemd.

Gjennom dagen møtte eg mange menneske, og noko av det finaste var kor mange som heilt spontant kom bort til standen vår for å seia noko godt om nynorsken. Fleire fortalde kor glade dei er i språket, kor viktig det er for dei, og kor naturleg det kjennest å ha nynorsk som ein del av kvardagen sin.

Nokre av møta festa seg ekstra godt.

Ein ungdom kom bort og sa, heilt enkelt og med stor overtyding: «Eg elskar nynorsk!»

Ein annan viste fram mobilen sin. På dekselet sat eit hjarteklistremerke med ordet «nynorsk» inne i hjartet. Klistremerket var nesten utslite etter å ha vore med lenge, og nettopp det gjorde inntrykket endå sterkare. Dette var ikkje noko som var festa på mobilen for anledninga. Det hadde vore der gjennom kvardagar, skule, vener, meldingar og alt det eit ungdomsliv inneheld.

Det er noko svært fint i det.

Språk handlar ikkje berre om kva målform ein kryssar av for i eit skjema, kva ein skriv på ein prøve, eller kva som står i ei lærebok. Språk er ein del av identiteten vår, ein måte å visa kvar me høyrer til, og noko me kan kjenna både glede og stoltheit over.

Når ein ungdom seier «Eg elskar nynorsk», er det vanskeleg å redusera nynorsk til ein diskusjon om sidemålstimar og grammatikk. Når ein annan ber språket med seg på mobilen kvar einaste dag, inne i eit hjarte som etter kvart er nesten slite bort, fortel det noko om tilhøyrsle og engasjement som ingen statistikk kan formidla på same måten.

Slike møte gjorde meg glad, og dei gjorde meg også takksam.

Altfor ofte møter me nynorsken gjennom ord som kamp, minoritet, press, randsone og språklova. Desse sidene av røynda finst, og det er viktig å ta dei på alvor. Samstundes burde me kanskje snakka mykje meir om all kjærleiken som finst til språket.

Her på Jæren er nynorsken ein naturleg del av både historia vår og samtida vår. Han finst i litteraturen, i avisene, i skulen, på arbeidsplassane, på nettsider og i meldingane me sender til kvarandre. Endå viktigare er det kanskje at han finst i menneske som kjenner at dette språket er deira.

Det var den kjensla eg møtte på Potetfestivalen.

Eg møtte menneske som ikkje trong å bli overtydde om verdien av nynorsk, fordi dei allereie hadde funne sin eigen verdi i språket. Nokre hadde brukt nynorsk heile livet, andre var unge og i ferd med å skapa sin eigen identitet, og felles for mange var ei glede over å få snakka om språket som noko positivt.

Eg skulle ønskja at me oftare gav plass til akkurat den sida av nynorsken. Det er lett å spørja korleis me skal redda eit språk, medan me kanskje litt for sjeldan spør kva det er som gjer at menneske blir så glade i det.

Svaret finst truleg ikkje i éi forklaring.

For somme handlar det om nærleik til dialekten. For andre handlar det om litteratur, familie, heimstad eller historie. For nokre handlar det ganske enkelt om at nynorsk kjennest rett.

Uansett grunn er det verdt å ta vare på denne gleda.

Difor sit eg att etter Potetfestivalen med stor takksemd til alle som kom bort, til alle som delte eigne erfaringar, til alle som framsnakka nynorsken, og ikkje minst til ungdomane som så tydeleg viste at dette språket også er deira.

Eit nesten utslite hjarteklistremerke på ein mobil kan sjå ut som ein liten ting. For meg vart det eit av dei sterkaste bileta frå heile dagen, fordi det viste at nynorsk kan vera noko ein ikkje berre brukar, men noko ein ber med seg kvar dag.

Det er mykje å vera takksam for.

Takksam helsing,
Styret i Jæren Mållag v/Jarleif Vågen

← Tilbake til aktivitet